Ok. Dagschets. Na slechts een uur of 3 in bed gelegen te hebben, vroeg uit de veren. Werken, werken, werken. De deadline van 12u missen. Gelukkig is doormailen om 12u05 geen grote ramp. Daarna: zwart gat. Te moe om te bewegen door de afgelopen twee dagen (en vooral: het ontbreken van nachten daarin), te uitgelaten om de afgewerkte opdracht/de vrijheid om te gaan slapen.

Dus hangen we wat rond, slepen onszelf voort, kijken een film (Le grand bleu, moet de 'recensie' hier rechtsonder dus ook maar eens aanpassen), lezen een boek. En vallen dan zo goed als in slaap. Jawel, om 17u50, om precies te zijn. En iedereen weet dat 17u50 een goddeloos uur is om zo goed als in slaap te vallen. Maar we zijn flexibel, dus ik dacht: soit, we volgen ons lichaam.

We staan terug op, zetten de verwarming uit, doven de lichten, zetten de wekker, kruipen weer in bed. Zo gedacht zo gedaan. En als ik dan uiteindelijk weer in dat heerlijke bedje lig, is het zo heerlijk niet meer. Ik kan niet meer slapen. Moe ben ik wel, maar de slaap wil me maar niet meenemen naar morgen. Blijven draaien, woelen, denken. Waar is dat bedwelmende, warme gevoel van daarnet?

Prachtig. Dus nu zit ik hier. Lichten opnieuw aan. Nog een tas warme soep gemaakt (ja, we hebben ondertussen ook opnieuw honger). Laptop terug aangezet. En that's how I came to tell all of this to you :) Excuses, ik wil jullie niet tot zondebok maken. Het volgende verhaaltje wordt aangenamer. Ha ja, want morgen.. Hmm morgen. Naar morgen kijk ik nu al.. Sinds midden december uit, zie!

Zo, mijn soepje is op. 'k Ga 't nog maar eens proberen, in dat vijandige bed! Slapen, slapen, slapen - ga ik in mijn hoofd blijven herhalen. Maar dat zal ook wel niet veel helpen, zeker?

Nog een prettige avond daar, jullie.

Moet weer uren en uren achter de computer slijten hier. Werken. En deadlines. Enzo. Te weten dat ik echt enorm moe ben, is dat al helemaal geen pretje, kan je je voorstellen. Maar ach, wat zijn enkele uurtjes in een mensenleven? Daarbij, morgenmiddag gaat de grootste last weer voorbij zijn. En vrijdagavond gaat de last volledig voorbij zijn. Vrijdagavond wordt een goede avond. I know. For sure.

Like a lightbulb in a dark room
I'm just sitting here
waiting for you
to come on home

and turn me on.

Norah Jones

 :)

Goh, in de kijker bij Skynet. 'k Weet precies niet echt wat ik ermee aanmoet. Leuk is het natuurlijk wel :) Moet ik er hier nu iets over schrijven? Moet ik hen hier nu bedanken? Haalt dat iets uit?

Maar ik denk, bij nader inzien, dat ik hen niet speciaal dankbaar ben. (Tenzij dan om mij hier van een blog-plaatsje te voorzien.) (En voor dit toch wel ego-strelende extraatje ook wel een beetje natuurlijk.)

Wat ik vooral leuk vind is te merken dat hier af en toe eens mensen komen lezen. En dat ik mijn zinnen kwijt kan aan de wereld. En dat die zinnen dan ook zinnen worden van mensen die hier eens komen lezen.

En hé, ik ben lange woordenreeksen aan elkaar aan het rijgen. Stop. Genoeg. Gedaan. Slaapwel! En dankjewel!

Jullie, ja. Jij. Jij daar.

Het is nog veel te vroeg in de ochtend. De duisternis begint nog maar net plaatst te ruimen voor het licht. Ze hoort vogels fluiten. Net zoals ze dat in de zomer zouden doen, net zoals ze dat in de lente zouden doen. 'Wat is dat toch vanochtend?' denkt ze bij zichzelf. Ze keert zich op haar zij, wikkelt de dekens om haar heen.

Enkele uren later. Ze ontwaakt opnieuw. Niet meer te vroeg. Te laat eerder. Ze wrijft eens in haar ogen. Gooit de dekens van haar af, veert recht. Laat zich opnieuw in de kussens zakken. Ze ziet haar benen, haar huid steekt af tegen de witte lakens. Ze denkt aan de zomer, aan lente. Ze voelt zich wee in het hoofd. Ze geraakt zo moeilijk uit bed de laatste dagen.

And it's lonely, lonely, lonely by your side
And I've nowhere, nowhere left to hide

Azzido Da Base

Ken je dat? Van die dagen waarop je volledig verloren loopt. Van boven naar beneden, van het bed naar het aanrecht. Even tv kijken, even naar buiten staren. Even surfen op het internet, even bladeren in een boek. Verloren. Compleet.

Mijn agenda en hoofd zijn zo vol, dat ik volledig leeg loop. Ik weet niet waarheen, wat te doen en wie te zien. En ik opteer dan ook maar ter plaatste te blijven, niets te doen en niemand te zien. Ik keer mijn gezicht naar de muur, maar bots er tegenaan.

Want tegelijkertijd wil ik wel degelijk duizend-en-één plekjes bezoeken, vanalles en nog wat doen en die ene persoon in mijn buurt hebben. Ik maak plannen, maar mijn omgeving maakt het zo zwaar. Het vraagt zoveel energie dat ik lusteloos op de grond val.

Ken je dat? Van die dagen waarop je volledig verloren loopt. Zo'n dag is deze dag. Vandaag.

Mais, qu'est-ce que tu as aujourd'hui?

Iedereen en alles heeft het er al over. En meestal is dat alleen al genoeg om me niet te doen kijken. Eigenlijk ging ik er van uit dat 't al uitgezonden was. En dat iedereen the day after zijn mening weer eens zat te verspreiden, volledig zoals dat hoort. Maar gisteren stond bij toeval de tv nog eens aan. En bij toeval op één. En bij toeval kwam net die BBC reportage over de verlaten Bulgaarse kinderen in dat afschuwelijke tehuis op. Blijkbaar. Duidelijk. 

En dus zal ook ik maar zondigen en meedoen met de hype. Schrijven over die reportage enzo. Het is afschuwelijk. Wat dan van al die overkoepelende instanties die zouden moeten meehelpen aan evenwicht in de verschillende landen? Blijkbaar is ook dat een fictie.

Enkele dagen geleden voelde ik me niet helemaal fit. Een van de gouden oude tips die me werd gegeven: melk met honing! Nu ben ik al sinds mijn melkallergie als baby niet zo verzot op dat witte vocht. Alternatief: thee met honing! En thee, dat drinken we sowieso met liters.

Dus Pam krijgt een potje honing mee. Pam maakt thee met honing. Pam voelt zich ondertussen, enkele dagen verder, al stukken beter. Maar Pam lepelt nog steeds met een minilepeltje in de zachte, gouden pasta. Pure honing is verdorie goed spul. Bezige bij, boze beer, of gewoon een zoetekauw?

liefste, jy mág nie doodgaan nie
jy mag nie eers dúrf dínk aan dood nie
ek, wat agterbly, balsem jou in taal
       vou jou in woorde
       dat môre jou kan erf en kan hê en kan hou
ek skeur jou daagliks terug uit die dood
ek vertel jou verhaal
ek voltooi jou einde, liefste fragment
jy wat eens gefluister het
langs my in die nag

Antjie Krog

Djee, zo'n reiskriebels. Naar.. Eender waar. 'k Zit hele tijden rond te neuzen op het internet, op zoek naar.. Eender wat. Veel geld kan ik er op het moment echter niet tegenaan smijten. (Dat zal voor binnen een paar maandjes zijn? :p) En alle echt interessante en/of nog onbekende plaatsen kosten natuurlijk onmiddellijk veel geld. Achja. We'll see. Ondertussen nog wat tijd verspillen aan plannen, dromen en rondneuzen.

Barvoets op de houten vloer. Wat was dat altijd weer een heerlijk gevoel. Ochtendnaaktheid, losse trui. Veel te lang. Van hem. Ze voelde het haar springen om haar hoofd. Wrijft eens met de lange mouw langs haar ogen. Slaperig. Zonlicht. Ze zet koffie. Ze lust geen koffie, maar ze houdt van koffiegeur in de ochtend. Houten vloer, stap, stap, trippel, trappel, dans. Ze glimlacht. "Ja, een houten vloer! Dat moet ik later zeker ook hebben!" Eén van hun eerste overeenkomsten. Of neen. Die waren er al veel eerder. Het water druppelt warmpjes door de filter. Zwart. Ze werpt een blik de kamer in. Warrig ligt het bed erbij. Zijn been ligt vredig tussen de witte lakens. Zonnestralen door de hoge ramen. Wat gaat de tijd toch vlug. Wat lijkt het allemaal al lang geleden. Donkerrood hout. Blonde haren. Grote trui. Strepen, ze heeft altijd van strepen gehouden. "Jongens met strepen," zo verkondigde ze eens, "zijn hmm.." Haar vingertoppen komen maar net onder de rand uit. Slobbermouw, gezellig. Haar handen glijden over de ronde tafel. Zacht hout. Maar de de stoelen zijn koud. Koud, zwart staal. Ze voelt zich loom en lui. Trekt een stoel bij. Wat schrapen die poten toch altijd scherp over de vloer.

Hier achter mij waait een raam voortdurend in en uit het slot. Slagen op de gang, door de kieren en via trillingen de woonkamer in.

Blogjes, ik lees ze nog eens door. Hier eentje, daar eentje. Verschillende stijlen, verschillende uitzichten, verschillende bedoelingen. Hoe komt het dat een fenomeen een fenomeen wordt? Dat een trend begint en uitbreidt en uiteindelijk ook jou meesleept?

Waarom ik blog, vroeg ik me af. Of eigenlijk; waarom ik de laatste tijden niet meer blog. Nu, ik veronderstel dat ik blog om te schrijven en alleen om te schrijven. Niet omdat ik graag achter computers zit. Of omdat ik houd van anonimiteit. Of omdat ik de nood voel de gebeurtenissen in mijn leven te delen met de wereld. En al helemaal niet omdat ik een trendwatcher/volger zou zijn.

Het gaat 'm om het schrijven. En de laatste tijden komt dat niet altijd even vanzelf. En als het niet altijd kan, dan lijk ik weer te vervallen in nooit. Vandaar de stilte hier. Ja, dat is het. Waarom een blog bijhouden in tijden dat er maar sporadisch een postje valt, lijkt Pam te denken. Maar hé, een post hier en daar is ook een post. En ooit zijn het er veel. En ooit zijn het er genoeg. En bij een volgende stimulerende periode; waarom niet eens aan iets grootser denken?

Laat mij u vertellen. Vertellen dat ik op het zachtste kussen ooit zit. Dons. Donsjes. Uit een ander land, onder de kerstboom. Van het erf, dwarrelende ganzen en kwakende veren. Van plaatsen waar tijden nog geen 'dat waren nog eens tijden' waren. Van plaatsen en tijden waar wij aan voorbij rushen. Laat mij u vertellen. Want ik vertel graag. En neen, vertellen kan niet altijd samenhangend zijn. Net zoals ik begon over vertellen en toen over ganzenveren en toen weer over vertellen en nu weer over alles samen. Hé, laat mij u vertellen.

[ Edit: Ik begin wat abstract te worden, don't I? .. ]