Dit moment: een moment van uitputting, na toch wel lang nachtelijk reizen. Alvorens mijn bed in te duikelen, moet ik alleen nog dit even kwijt:

You've already won me over, in spite of me. 
So don't be alarmed if I fall head over feet
and don't be surprised if I love you for all that you are.
I couldn't help it, it's all your fault.

Alanis Morisette

Als je nooit je stad in de ochtend hebt gezien, in de aller- allervroegste ochtend.. Dan heb je wat gemist. Doen! Je kan nog altijd daarna terug in je bed kruipen? (als je ’t op de juiste dag plant toch)

Een tijd geleden kreeg ik een mailtje. Een tijd geleden, dat was toen ik amper nog postjes schreef. Een mailtje, dat was er eentje van iemand die hier voor het eerst eens kwam lezen. En in dat mailtje stond er vanalles. Vanalles en nog wat. Ditjes en datjes. Afleiding zoeken, zoals ik mezelf daar ook af en toe op betrap. Liefde, zoals ook ik die ken voor onze stad. Maar ik las ook van geboeid zijn en nieuwsgierigheid. Naar, in, uit en door de woorden op Pam’s blogje. En ergens was dat de nieuwe motivatie. De tweede drive. Ergens is dat waarom ik nu weer aan dit blogje ben beginnen te schrijven. Niet waarom ik op dit moment nog steeds blogjes post, wel waarom ik weer ben beginnen te bloggen. En zonder begin, geen vervolg. Een bedankje dus, moest je hier nog steeds lezen.. (?)

Er is zo’n groep muzikanten (lees: een band) die zichzelf “Editors” doopten. En er is zo’n liedje van deze groep muzikanten dat de titel “Smokers outside the hospital doors” draagt. En wat me telkens opnieuw raakt, is hoe visueel die titel wel niet is.

Ik zie ze zo staan. Die rokende mensen, voor de deuren van het ziekenhuis. Misschien zijn ze gelukkig. Euforisch. Zenuwachtig. Hoopvol. Om geboorte, om genezing, om verlossing. Misschien zijn ze net ongelukkig. Angstig. Gebroken. Hopeloos. Om verlies, om pijn, om lijden. Wie weet.

Misschien kennen ze elkaar. Slaan ze een babbeltje, wensen elkaar geluk, spreken elkaar moed in, betuigen elkaar hun medeleven. Misschien kennen ze elkaar niet. Staan ze alleen, als eilandjes van eigen achtergronden, eigen verhalen, eigen gevoelens. Of misschien kennen ze elkaar niet, maar slaan ze toch een babbeltje. Wie weet.

Maar al bij al bij al werpt die ene titel, die ene zin, een klaar en duidelijk beeld op mijn netvlies. Een beeld in koude kleuren. In beeld in wit en grijs en donkerblauw. Een beeld waarin de mensen vale gezichten hebben en waarin de sigarettenrook in ijle sliertjes omhoog kringelt. Een beeld waarin gezondheid en ziekte frontaal botsen. In scherpe lijnen en woorden, kleuren en klanken.


Note:
Een eventueel videoclipje bij dit lied, dat zeer waarschijnlijk wel bestaat, heb ik nooit gezien. Ik ben iemand die de TV nogal vermijd. Dit postje is dus best te lezen met die kennis in je achterhoofd. Ik beschrijf puur dat dwangbeeld dat ik in m'n hoofd krijg, bij het horen van deze titel. Moesten de hoofdkleuren in dat clipje echt wit, grijs en donkerblauw zijn; neen, ik heb ze niet doodgewoon van een eventueel clipje. Want heej, wat nieuws zou er zijn als ik het gewoon naar woorden zou kopieren, in just writing all of this down? :)

Nog niet zo heel erg lang geleden zag ik een jonge singer/songwriter op TV. Ik zag haar niet alleen/zomaar op TV natuurlijk. Een mens ziet zoveel op TV. (Alhoewel de TV niet helemaal OK is voor De Creativiteit en Levenslust Van De Mens, naar mijn mening. Maar dat is een ander hoofdstuk.) Ik zag dit jonge meisje op TV en ze spuwde haar doorzettingvermogen en wilskracht over het hele scherm. Het droop er zo vanaf. En ik herkende. En ik wist wat ik doen moest. En eigenlijk, eigenlijk was ik best goed bezig.

”Just do the one thing you wanna do with you life”, sprak Kate Nash. “And go all the way. Don’t have back-up plans. You don’t need back-up plans.”

Ze rent door de lange gang. Helemaal naar het uiteinde. Naar haar deur. Aan het einde van de gang, aan het einde van de wereld. Met trillende hand duwt ze de sleutel in het slot. Een klik, en ze wringt de klink om, duwt de deur open. Ze stapt naar binnen en doet de deur weer dicht. Haar linkerhand glijt hopeloos over het gladde oppervlak, terwijl haar rechterhand de klink nog steeds stevig omklemt. Ze legt haar wang tegen het koele hout. De eerste tranen hopen op in haar ooghoeken. Uitgeput laat haar hand de deurknop los. Moedeloos draait ze haar rug naar de deur en steunt er tegenaan. Ze zakt, lager en lager, tot ze op de grond zit. Ze trekt haar knieën op, slaat haar armen eromheen. Haar hoofd zakt op haar knieën, de tranen zijn te zwaar geworden – ze gutsen over haar wangen.

Ze ademt steeds zwaarder. Gedachten tollen door haar hoofd. Steeds sneller. Steeds gevaarlijker. Elke zenuw in haar lichaam staat strak gespannen. Elke vezel in haar lichaam is dodelijk moe. Van ver achter de tranenwaas krijst haar verstand alarm. Maar haar instincten vertellen haar te blijven ademen. Blijven leven. Uit in, uit in, uit in.

En uit de verre, trotse landen hoort ze zijn stem. Uit de tijden dat ze nog vochten, nog wonnen. “Niet opgeven, ik weet dat je het kan”. Niet opgeven, doorzetten, geloven, ademen, bijten. Ergens is een plaats waar we samen zullen zijn. Ooit is een tijd waar we thuis zullen horen. Niet opgeven, je bent nog niet verslagen.

Uit m'n bed komen, handvol water in het gezicht plensen, naar beneden gaan en beginnen bakken. Koekjes. Kleine koekjes met chocolade. Zo zag mijn ochtend eruit. Een warme benedenverdieping met zoete geur, heerlijk vertoeven in de morgen.

Maar Tabby twijfelde geen moment. Haar steun was een constante factor, een van de weinige goede dingen waarop ik kon rekenen. En telkens wanneer ik zie dat een debuutroman aan een echtgenote (of echtgenoot) is opgedragen, dan glimlach ik en denk ik, dat is iemand die het weet. Schrijven is eenzaam werk. Als je iemand hebt die in je gelooft, maakt dat enorm veel verschil. Zo iemand hoeft geen toespraken te houden. Meestal is het genoeg dat hij of zij in je gelooft.

Stephen King

De laatste dagen waren boordevol en flitsend. 

Verschillende scenarios, in verschillende steden. En vanavond was waardig als afsluiter. Rustig en kalm, maar trillend van zinderende spanning, heerlijk en warm.

En toch geeft dit alles, om redenen die ik nu niet meer ga noemen, mij enorme klappen. Achteraf, vanaf het moment dat de deur achter hem dichtvalt.

Nu dus; slapen. Het beste geneesmiddel, zoals men pleegt te zeggen.

Mensenlief, wat is het koud. 's Morgens te fris om uit bed te geraken. 's Middags te rillig om erg actief uit de hoek te komen. 's Avonds te kil om me niet met deken in een hoekje te smijten. Maar ach. Klagen over het weer, wat helpt het ons vooruit?

'n Gezellige & heerlijk warme nacht gewenst..

Liefs,
Pam



Edit:
Hé en ja, ik heb het design van dit blogje ook nog maar eens veranderd (zoals u al wel gemerkt mocht hebben, indien u hier wel eens eerder kwam). Het 'frisse' vervangen door een warmer sfeertje. Ofzo. :)

Vroeger wakker dan de zon.. Yesss. 
Machtig om haar te zien ontwaken.
Maar de komende dagen ga ik toch uitslapen :)

Goede morgen, Candy Canes!

Morgen is a great day for freedom, zoals de mannen van Pink Floyd dat ooit zo schoon wisten te verwoorden. Morgen tuimelen we terug in het 'normale' leven. Morgen schuiven we weer de 'geleerde' studies opzij voor het dagdagelijkse. Morgen is weer het gewone car-ology, bus-ology, train-ology, plane-ology, mama-ology, papa-ology, you-ology, me-ology, love-ology, kiss-ology, om nog maar eens een lied* te citeren.


* Zijnde Regina Spektors 'Loveology'. Check it out, I should say. Ferme madam, ferm lied.

Ze stampt de pijn kapot. Stampt haar hielen kapot. Ze slaat haar armen om zichzelf heen, en glijdt met haar rug tegen de muur, omlaag, lager, laagst. Neergezakt zit ze tegen de muur, op de koude grond. Haar armen blijft ze stevig om zich heen klemmen, in een poging de pijn de kop in te drukken.


Hij 1
Zij zit alleen achter haar bureau. Haar vingers dwalen doelloos over de letters  van het toetsenbord. Haar ogen flitsen over het scherm, van het ene beeld naar het andere woord. Waar is hij? Wat doet hij? En waarom is hij nooit hier? Waarom is hij nooit hier als zij hem nodig heeft? Ze rekt zich uit, grijpt naar de boxjes, knipt het knopje op 'aan'. Muziek. Maar muziek is herinneren. En samen met de tonen rollen de tranen over haar wangen.

Hij 2
Zij ziet hem staan, aan het water. Lachend, gebogen, rijkend naar de vrolijke hond. Hij kijkt naar haar op. Alle woorden rollen aan haar ogen voorbij. Alle woorden die ze in die vijf jaar hebben uitgewisseld. En het eerste beeld, dat ook. Het eerste en enige beeld dat ze van hem had. Hij nog een jongen, zij een nog kleiner meisje. Nu speelt hij met de hond, en behoort zij aan een ander toe. Nu begrijpen ze, dat ze elkaar altijd hebben begrepen.


Ze wrijft ruw langs haar ogen en wangen, staat op van de harde stenen. Dan klopt ze haar broek af, neemt haar tas en begint te rennen. Hard, heel hard, alsof ze wordt achtervolgd. Maar ze rent niet weg, ze rent erheen. Ze rent naar het station. En van daaraf zal ze rennen naar die andere stad. Naar de enige vreugde, de enige glimlach, de enige vrolijkheid, het enige begrip. Ze rent naar Hem.

Hem 2.