Alles brengt me in de war.

Het weer, omdat het goed uitkomt dat het op dit moment geen zomerweer is, maar ik zomerweer nodig heb om me beter te voelen. Mijn medemens, omdat ze zo warm en vriendelijk zijn, maar ze me vreemd doen voelen. De boeken, omdat ze boordevol interessants staan, maar mijn hoofd zo vol zit dat ik mijn gedachten er niet bij kan houden. De verhalen, omdat ze me een vluchtweg bieden, maar ik geen moment te verliezen heb. Deze week, omdat het de eindspurt is naar wat ik zolang had uitgekeken, maar ik zo moe en teleurgesteld ben.

Ik ben één grote warboel. Meestal, maar nu nog meer. En ik weet niet of ik blij ben, of ongelukkig. Met wat ik blij ben, of met wat ongelukkig. Wat een vreemde dagen. Wat een grote warboel.

Don't give up, you're not beaten yet.

Ze ziet mensen die zo opgaan in hun liefde, dat ze hun persoonlijkheid verliezen. En ze leest van mensen die zo opgaan in hun liefde, dat ze hun persoonlijkheid verliezen. En ze merkt bij zichzelf dat ze vaak zo opgaat in haar liefde, dat ze haar persoonlijkheid dreigt te verliezen.

Ze heeft zo lief, dat ze niet anders wil dan genieten van die liefde. Zorgen voor die liefde, dromen van die liefde, denken over die liefde, zich in alle bochten wringen voor die liefde.

Maar zo zit ze niet in elkaar. Ze kan niet zijn zonder persoonlijkheid. Ze kent geen geluk zonder persoonlijkheid. Zelfs niet in de grootste liefde van de wereld.

Voorzichtig legt ze haar handen op haar persoonlijkheid. Streelt haar voorzichtig. Fluistert haar zachtjes toe dat ze altijd grote zorg voor haar zal dragen, hoe verliefd ook.

En dan neemt ze Zijn handen.
Legt die naast de hare.


It was Us before Them.

Om even verder te brouwen op één van jullie reacties* op mijn vorige 'cactusbloem'-post :

Die bloem staat inderdaad symbool voor mijn gemoedstoestand, denk ik zo stiekem. De laatste keer dat ik haar zag bleek ze plots dichtgeklapt; klein, gesloten en helemaal niet meer rozig. Die grote gloed van groeizucht en levenslust was helemaal zoek.

Ik vraag me af hoe ze er op dit moment uitziet. Mijn gezicht is in ieder geval terug lachend naar de zon toegewend..

* Dank u zeer, mijn dierbare Jeronimo, voor uw waardevolle bijdrage!

Als hij spreekt over zijn dagen, zijn gebeurtenissen, zijn plannen - dan doet het haar pijn. En toch wil ze het horen. Ze vraagt er zelf naar. Ze wil weten wat hij doet, waar hij is, waarover hij denkt. Ze wil weten hoe zijn dagen eruit zien.

En dan doet het haar pijn. Dat er zoveel mensen zijn
die wél dagelijks van zijn aanwezigheid kunnen genieten.
Dat zij minder van haar eigen tijd aan hem kan geven,
dan aan eenieder ander.
Dat hij minder van zijn tijd aan haar geeft,
dan aan eenieder ander.
Dat zij minder van zijn dagelijkse zelf kan ontdekken,
dan eenieder ander.
Dat hij minder van haar dagelijkse zelf kan ontdekken,
dan eenieder ander.
Dat er zoveel te zien is, zonder haar.
Dat er zoveel te leren is, zonder haar.
Dat er zoveel te amuseren is, zonder haar.
Dat er zoveel te doen is, zonder haar. 
Dat hij kan opstaan, zonder haar.
Dat hij kan werken, zonder haar.
Dat hij kan lachen, zonder haar.
Dat hij kan slapen, zonder haar.
Dat hij kan leven, zonder haar.

Maar ze vermant zichzelf. Want ze weet goed genoeg dat hij aan haar denkt, haar mist, om haar geeft. Ze weet goed genoeg dat hij net zo dicht bij haar wil zijn, als zij bij hem. En dat hij net zo vaak bij haar wil zijn, als zij bij hem. Hij laat het haar weten, telkens weer, al zo lang. Hij laat er geen twijfel over bestaan, hij wil niet dat ze het vergeet. En toch, toch doet het pijn.

Maar ze vemant zichzelf. Want ze weet goed genoeg dat ze wil dat hij zijn eigen leven heeft, en zij het hare. Ze weet goed genoeg dat ze niet zijn grenzen wil zijn, niet zijn toekomstige spijt. En dat ze niet wil dat ze omwille van de liefde vergeten deze jaren te beleven. Ze weet dat dit zijn goede kanten heeft, en dat hier samen doorheen komen goed is. En toch, toch doet het pijn.

Maar ze vermant zichzelf. En ze hoopt hartsgrondig dat de afstand die hen zoveel dagen in de week scheidt, niet sterker is dan hen. Ze houden dit al zo lang, en ze zijn in de helft. Ze ziet de schimmen van hoe hier gisteren twee personen waren. Van hoe ze gisteren, vanmorgen nog hadden liggen lachen. Van hoe bij zijn omarmingen het geluk wel uit haar ogen kon stromen. De spontane liefde.

Maar alleen, eenzaam kruipt ze in bed.
Doodmoe, en met zijn geur nog in de lakens.

Eén van m'n cactussen krijgt een bloem. Zomaar, uit het niets. Een paar weken was ik weg, en toen ik terugkwam was daar een stengeltje met een knop tevoorschijn geschoten. Nu, dag bij dag, gaat die knop verder en verder open. En meer en meer worden de witte blaadjes roze. Ik laat mijn raam en gordijn zo veel mogelijk open. Voor echte lucht en echt licht, you know.

Gisteren en vandaag had ik gezelschap. Goed gezelschap. Als in: een van de mensen op deze wereld die ik het liefst bij me heb. Misschien zelfs het allerliefst. Er was lachen, geluk, zorgeloosheid, liefde, gepraat, gekheid, begrijpen, stralen, vriendschap, thuiskomen. And we had ourselves a very good time.

En stiekem vermoed ik dat de cactusbloem er net zo over dacht. Want vanmorgen was ze weer wat groter en mooier geworden.

Hier zijn we weer. Om Grootse Ideeën te verspreiden.

Niet dat ik er zoveel te verspreiden heb vanmorgen :)
't Belooft weer een ambetant dagje te worden. Een zwaar, vermoeiend dagje ook. Maar veel kan het me niet schelen. We gaan gewoon doen wat er van ons verwacht wordt. En wat ik van mezelf verwacht. We gaan, als het dan toch werken moet worden, ook goed werken. Om vanavond met een voldaan gevoel te kunnen gaan slapen. En morgen, morgen wordt een mooie dag! Goh, ik kijk er al naar uit.

Morgen wordt een mooie dag.
Tot dan, of tot straks, jullie!


Wie ik ben, wat ik voel, en wat ik wil bereiken.

Ik weet wel waar ik wil zijn. En bij wie ik wil zijn. En ook wat ik wil doen. Ik weet wel hoe dit moment zou moeten zijn, in plaats van hoe het is. Ik zie het, telkens ik m'n ogen sluit. En ik sluit m'n ogen vaak, want dit moment is vermoeiend.

En ik, die mezelf steeds voorhoud dat ik met m'n tijd moet doen wat ik ermee wil doen, ik heb de neiging toe te geven. De neiging een einde te maken aan het onaangename en vermoeiende van dit moment. Maar ik mag het niet. Want als ik nu niet even doorzet, zit ik in dit en een paar maanden met dezelfde situatie.

Daarbij, ookal voel ik me er op dit eigenste moment niet goed in, eigenlijk is dit wel degelijk wat ik met mijn tijd wil doen. Een onderdeel ervan. Een uitputtend, klein onderdeel om tot een groot geheel bij te dragen. En dat groot geheel zal voldoening brengen. En gemak. En toekomst.

En ach, waarom droomt een mens van waar ze wil zijn, en bij wie, en wat ze liever zou doen dan dat wat ze hoort te doen? Waarom maakt ze het zichzelf telkens zo moeilijk? Want ze weet, het kan niet. Al is het maar omdat Hij in dezelfde situatie zit, dezelfde verplichtingen heeft, en misschien meer karakter heeft om zich daarin te schikken vanavond. Al is het maar omdat ze binnen enkele dagen wel kan genieten van de situatie waar ze nu van denkt, alleen als ze nu doorzet. Ach, waarom droomt een mens?

Wat wil ik dat het weer enkele uren verder is. En ik m'n moeheid overwin, concentratie terugvind.

Somewhere there's someplace, that one million eyes can't see.
And somewhere there's someone, who can see what I can see.

Over koekjes gesproken (zie het woord 'koekje' in de vorige post).

Bij mijn laatste boodschappen-avontuur ben ik zo vrij geweest me te laten verleiden door Vitalinea koekjes. Die heerlijke frisheid in de benaming 'citroenbiscuits' ook! En om eerlijk te zijn; de veelbelovende melding 'verlaagd vetgehalte' klonk me ook niet kwalijk in de oren. Ze zijn uit de rekken in mijn mandje en zo in mijn kasten verzeild geraakt.

Nu, allemaal goed en wel. Lekker gezond doen met Vitalinea en hoe weinig calorieën er wel niet inzitten en al. Maar waarom maken ze die koekjes dan zo verdomd lekker? In hemelsnaam, dat zijn niet alleen de koekjes met 'het laagste vetgehalte op de markt' (nog zo'n veelbelovende mededeling), dat zijn gewoon zowat de lekkerste koekjes op de markt! En wat maken weinig vet en calorieën als ze zo 'hmm' zijn dat het hele pak(je) er in amper één keer aangaat?

Voor de nieuwsgierigen: citroenbiscuitjes uit de Vitalineareeks van Lu, lekker smakelijk in de rekken van de betere supermarkt enzo. Maar bezint eer ge begint. :)

En ik werd zot. Ik ging van hier naar daar, verhuisde al de papieren mee. Smeet het raam open, deed het weer dicht. Zette de tv aan, en ook vlug weer uit. Nam een appel uit de koelkast. Koekje uit de kast. Een halve fles water. Een glaasje fruitsap persen. Trui aan, trui uit. Onrust. Geen concentratie. En de tijd, die verstreek rustig maar zeker.

Dus ik besliste onder de douche te stappen. Alles van me af te spoelen, hopend dat het water in m'n oren ook mijn hoofd zou legen. En warm, warmer - hard, harder liet ik het water over m'n rug stomen. Op m'n schouders. In m'n hals. En recht op de kruin van m'n hoofd.

Ik kon niets meer zien. Niets meer horen. En alles voelde naar water. Ik zat gevangen in een cocon van water. Onverbiddelijk, maar warm en beschermend water. En ik was weg van de tijd, weg van de onrust, de trui, de kast, de koelkast, de tv, het raam, de papieren.

Eigenlijk voelde ik me een beetje zeven jaar, en weer in de wildwaterbaan van dat subtropisch zwembad :)

And he told me that I'd done alright
and kissed me 'til the mornin' light

[ Regina Spektor ]

Vandaag is een dag om nog eens alles op alles te zetten. Me door die grote hoop die nog rest van 'wat voor het weekend af moest' werken. En dat voor vanavond 19u, want dan wordt er naar de bioscoop gegaan. Hup hup, actie!

Een goede morgen, jullie allen!
En ook; een productieve dag gewenst :)

Reacties op de vorige post zijn nog steeds welkom trouwens. Het Heelal is me het antwoord op m'n vraag nog steeds schuldig gebleven. Dus ik hoop stiekem dat één van jullie me helpen kan.