Ziekte kwelt haar al enkele dagen. Haar oververhit lichaam verandert in enkele tellen in een door ijskoude rillingen geteisterd hoopje ellende. Trillend trekt ze de warme dekens over haar schouders, rolt zich op als een foetus in de moederschoot en sluit haar ogen. En hij, hij glimlacht en slaat zijn arm om haar heen. Zoals de anders zo trotse vrouw daar ligt, hulpeloos en vertederend als een onschuldig kind. Hopen dat ze zich morgen beter mag voelen.