Er staan twee bomen evenwichtig en symmetrisch naast elkaar, in een groen groen landschap. Sterk en vastberaden, troost voor menig kind, steun van vele mensen. De rode kersen glanzen in de zon, vol en sappig tussen het frisgroene gebladerte. Van de ene stevige sterke tak naar de andere heeft ze een ruw touw gespannen. Een schommel hangt stil in de windloze lucht en steekt af tegen de helblauwe horizon die tussen de twee stammen en overhangende kruinen van de kerselaren te zien is. Tegen de stam van de rechtse boom rust een ladder van oud, versplinterend hout. Gestreeld door een gevoel van algehele rust laat ze haar hoofd tegen de achterkant van deze stam rusten. En terwijl ze voelt hoe de zon haar haren goud kleurt bedenkt ze dat dit tafereel, met het meisje in de witte jurk zittend bij de kerselaren, er vijftig jaar geleden net zo moet hebben uitgezien.

De stampvolle bus in een herfstfrisse namiddag, en een vrouw begint plots te huilen. Duidelijk, opvallend. En niemand geeft een kik.

De oude man drukt op de knop, de volgende halte moet hij eraf. Als de bus stopt duurt het eeuwen voor hij aan de deuropening geraakt, en niemand die onmiddelijk een stap opzij zet. De buschauffeur heeft al beslist door te rijden als hij er eindelijk is.

Hoe gesloten zijn wij geworden? Harde grijsaards.

Ik had geen zin om van de bus af te stappen, tot ik het stuk gelezen had dat ik wilde lezen. Dus bleef ik zitten.

Bij elkaar rapen, elk stukje van mezelf. Ik ben bezig met de buk-beweging, de vermoeiende actie die het oprapen van al die stukjes vooraf gaat. Ik heb besloten mezelf zeeën van tijd te kopen, als dat nodig blijkt. Zoveel tijd als nodig is, dat zal ik mezelf schenken. Ik ben goed begonnen, nu, de laatste dagen. En zeggen die oude volksmonden niet dat goed begonnen half gewonnen is? Er zijn vragen die dienen opgelost te worden, die mijn hoofd vertroebelen. Die ik bijgevolg neerschrijf om ze op het juiste moment naar boven te toveren en in de gezichten te smijten van hen die de antwoorden verstoppen. Dit leven zal weer licht krijgen, weer lucht ook. Openheid, vrijheid en ruimte om te groeien en bloeien. Ademen van de vrije luchtstroom en drinken van het water, tot de wortels stevig in de aarde grijpen, en de hemel een beetje dichterbij gegroeid is.

ADAM

Nu ken ik eerst het heil van 't goed
der meegenootschap, nu gij blijde
u weet te voegen aan mijn zijde.
Wat valt mij uw genootschap zoet!
Wat 's eenzaamheid bij 't lief genieten
van uwe tegenwoordigheid!
Mijn hulp, indien ge van mij scheidt,
zou 't leven mij dan niet verdrieten?
Mijn zuster, dochter, of mijn bruid,
hoe zal ik u, mijn liefste, noemen?
Het paradijs strooit palm en bloemen,
voor uwe voeten groeit het kruid.


EVA

Wat u, mijn lief, alleen vermaakt
en anders niet, zal mij behagen,
van dat het eerst begint te dagen,
totdat de zon haar dagvaart staakt.
...
Dat God mijn hart in 't uwe smilte.

Joost van den Vondel

Uiteindelijk doet ze niet meer dan van de ene kant van het land naar de andere vluchten, beseft ze. Van de ene kant van het land naar de andere vluchten, en weer terug. En soms eens wat verder, naar een andere plaats op deze wereld. Of erbuiten. Waarom niet.

Uiteindelijk doet ze niet meer dan vluchten. Op en af, heen en terug. En even stilstaan doet ze alleen als ze 's morgens wakker wordt en met kleine oogjes naar de slapende krullen ligt te kijken. Of als ze heel erg geconcentreerd is. Of als ze leuke dromen droomt. Stilstaan doet ze alleen maar af en toe. Stilstaan doet ze alleen.

Als ze liefheeft.

Afwezig zit ze op de laatste rij. Eén voor één bekijkt ze de halzen van de honderden mensen voor haar (spijtig dat ze de die naast haar niet kan bestuderen, denkt ze bij zichzelf). Vooral de mannelijke aanwezigen krijgen haar aandacht. Traag en gevoelig glijden haar ogen over de lijnen, de golven van elke hals, elk schouderblad. Langs elke schaduw achter elke oorschelp, de paar centimeters zachte huid aan het eind van elke haardos, de eerste tekenen van een ruggegraat aan de achterkant van elk hoofd. En ze proeft. Ze proeft het in haar mond. Ze proeft, en ruikt daarbij duidelijk Zijn geur. En haar heupen verlangen naar Zijn wederkeren.

Ze ontvlucht het huis, donker en koud, stapt de avond in, eveneens donker en koud, maar minder bedreigend, minder moordend. Ze vlucht, weet ze best. Maar wat is er mis aan vluchten, als het je redding is?

Zijn aanwezigheid kalmeert haar, doet haar vergeten. De speelsheid in zijn stem, het onwetende geluk, de naïve vrolijkheid -ze doen haar denken dat er niets anders in de wereld was.

De geborgenheid van de nacht, van de ongevraagde drang in zijn ogen haar te troosten, haar vanaf de andere kant van de tafel in zijn armen te nemen, haar handen te strelen (zoals op die eerste avond, bedenkt ze, toen iedereen hen aankeek als een stel verloren engelen, rustend op de koud nat glimmende kasseien), alleen maar warm te zijn. De geborgenheid van de nacht, de duisternis die haar geest niet verblindt zoals het zonlicht dat steeds weer deed, maar haar de vrijheid schonk zichzelf te zijn, naar buiten te keren, geluk te drinken en drinken, teveel drinken, dat wist ze wel. Maar wat is er erg aan veel geluk en dronkenschap?

Zijn heerlijke lijnen, zijn steelse plagerijen, de geveinsde woede, de aantrekking, onvermijdelijke onweerstaanbaarheid. De warmte en vochtigheid, temidden van al die kleffe hitte. Het gonzen in de muziek en duizende stemmen, in de harten van de vechtersbazen, in het bruisen van het bier, in het schuifelen van de voeten. In de nicotine van de roker, de cellen van de zieke, de woorden van de entertainer. Het gonzen in hun monden. Hun monden. Hun monden, hun wereld.

Het bed, warm en beschermend. De ochtend die grijpt, gevaarlijk en agressief, sleuren aan haar hielen. Ze trekt haar benen op, dichter bij haar lichaam, de voeten weer onder de dekens. Hij voelt haar onrust in zijn slaap. De sterke arm in de ochtend, mannelijk over haar lijfje gevlochten.

In Berlijn las ik Flaubert. Waarom ook niet. Vandaag, in de bibliotheek, liep ik langs de werken van Nabokov (like the old man in that book by Nabokov, mijn inspiratie was bij The Police te zoeken), streek er met mijn vingers langs, liet ze staan. Slapen. Slapende boeken. Als boeken zo stil liggen te zijn slapen ze.

Met 'n Vondel-verzameld in m'n handen (ja, ik heb goede redenen waarom ik Vondel en niet Nabokov nam) stond ik even later in de lift, en net voor mijn ogen met de rest van mijn lichaam onder de scheiding tussen de vorige en de volgende verdieping verdwenen, zag ik door de glazen liftdeuren die heroïneverslaafde, sukkelend met een boek en wat doffe kopies. Terwijl hij onvast probeerde de kopies dubbel te plooien en de slordige pieken haar uit zijn ogen te vegen viel het boek op de vloer; Nietzsche.

Flaubert in Berlijn, rustende boeken. Vondel en Nabokov en The Police. Heroïne-afhankelijken die de ene keer om je kleingeld vragen, sigarettenstompjes uit de asbakken op straat vissen en de andere keer in de openbare bibliotheek fragmenten uit Nietzsche kopieren. Zeg nog eens dat God dood is.