En wat gebeurt er als het warm is, en het water zacht?
Als de vlinders gelukkig zijn en de insecten dansen op de rivieren?

Vandaag startte met een vreemde droom. En koude rillingen. De droom was er een van geweld en geweerschoten, en tegelijk van geboorte en jonge moederliefde. De meest wonderbaarlijke droom. (Haast even wonderbaarlijk als het leven zelf - met zijn pijn en zinsloosheid, maar ook met warm bloed en steeds hernieuwend leven.) En toen ik langzaamaan ontwaakte bleef ik stilletjes onder de lakens liggen en vroeg de zon wat vandaag brengen zou.

Kriebels. Klamme handen. Presteren. Lezen. Creativiteit. Een teruggevonden ziel. Water. Rommel. Gitaarklanken. Boeken. Zonnewarmte. Zinvolle gesprekken. Vermoeidheid. Zachte lakens. Twijfel. Organisatie. Opgerommelde stukken papier. En meer van dat alles.

En morgen zal er weer meer van dat alles zijn. En de dag daarna weer. Zijn de dromen die wij dromen wel dromen? Of zijn zij de werkelijke wereld, en de donkere dagen waarin wij zweven en vliegen, waarin wij zoeken en streven, waarin wij blij zijn en bang, de eigenlijke illusie?

Achja. Weer een dag is voorbijgegaan.

Ik herinner me nog het ochtendgloren. Ik sluimerde tussen de zonnelakens, alvorens helemaal te ontwaken. Voelde zijn omarming. Ruimde de rommel op. Rangschikte de boeken en reinigde de vloeren. Rakelde oude herinneringen op.

Daarna vergiste ik me in de tijd. Tijd is zulk een abstract ding, en dan toch zo enorm aanwezig. Ik trok de deur vlug achter me dicht en haaste me door de stad. Ik was een uur te vroeg. Een tweede keer had ik me vergist in de tijd.

Ik luisterde naar de Engelse klanken. Las de grote letteren, leerde over machtige woorden. Ik keek in het zijn van het zijn, viel dieper en dieper - achterover. En iedereen weet dat er niets is dat me machtelozer doet voelen dan achteruitvallen. Maar dit vond ik wel aangenaam.

En zoals Clov ooit vinnig antwoorde tegen Hamm:
"I use the words you taught me. If they don't mean anything any more, teach me others."

Enjoy your evening,
Pam

Jip. Pam heeft net een besluit(je) genomen. De literaire inspiratie laat de laatste tijden nogal op zich wachten. En daar zoiets niet met dwang veranderd kan worden, maar de schrijfgewoonte en -kriebels ook niet onmiddelijk bevredigt heeft Pam besloten om hier dan maar gewoon wat te zeveren over wat ze denkt, meemaakt, of gewoon, waarover ze zeveren wil? Want is veel van wat we zeggen niet gewoon gezever en gezaag, niet meer, noch minder?

Laten we beginnen bij vandaag. Vandaag was een dag waarop ik vroeg wilde opstaan, maar uiteindelijk uitgeput in bed bleef liggen. Met een waas van dromen, slaap en warmte in mijn hoofd heb ik me uiteindelijk de werkelijkheid ingewerkt, om (opnieuw) te ontdekken dat deze veel van je verwacht.

Vandaag was ik in de winkelstraat, om een boek te kopen. En een postpakketje om dit boek in te versturen. Geschenk voor een vriend verder weg. In het midden van de stad was er iets te doen met een tram en een oudere vrouw en een ambulance. En de mensen bleven staan en keken. En ik ergerde me aan het feit dat ze zo mijn vrije weg blokkeerden. Aan het feit dat ze dom zijn. (Wie ben ik om zulke algemeen be(ver)oordelende uitspraken te doen?)

Vandaag was ik in de Kringloopwinkel. Ik vind het leuk om (waar ook) tussen oude spullen rond te lopen en nu en dan zelfs eens wat te ontdekken. Vandaag gebeurde dat in de Kringloopwinkel. Ik vond een nieuw onderkomen voor de drie gouden waterbeestjes die tegenwoordig m'n thuis met me delen. Ik vond een leuk kadootje voor m'n grootmoeder. Ik vond zelfs een hele stapel leuke boeken.

"Are you gonna read all of those books?"
Ik vond ook een Jamaicaan die zocht een conversatie met me aan te knopen. Daar, aan de kassa, in de Kringloopwinkel, in een van de mooiste steden in België, op een doodgewone maandagmiddag in mei klinkt het woord "Jamaica" (met zijn zon en Bob Marley) onwerkelijk. Wat is de wereld sterk verkleind, in deze moderne tijden!

Nu is de nacht gevallen en zit ik onder het licht van mijn bureaulamp te typen voor een ongekend publiek, en bedenk ik bij de saxofoon in mijn oren en hoofd dat ik vlug nog eens ga rondreizen. Rusteloosheid brengt slapeloosheid, en zelfs eindeloze verhalen typen brengen geen rust en slaap, als vrijheid roept.

Een kleine, jonge vlinder fladdert met open ogen en springend hart op de witte roos af - maar landt onwetend en ongelukkig op een doorn. Rode druppels vloeien over haar witte vleugels. Pijn kruipt in haar borst. Maar dan likt ze haar wonden en knippert met haar oogleden. Muziek suist door de wind en ze strekt haar vleugels; hoog, hoger met de blik op de ijsblauwe lucht.

Van hier ziet ze de hemel. Boven de bloemblaadjes uitgevlogen, weg van de doorns, strekt zich een heel veld van wilde witte rozen voor haar uit. Zachte blaadjes, als jong dons. Zoet en vol en rond, als de warme aarde.

Slaap Zacht *

Liefs,
Pam