| Noot van de redactie |
| Vanaf vandaag, de 925ste dag van deze blog, zal ik ook op Wordpress posten. U kan gewoon hier blijven verderlezen - of eens een kijkje nemen op pamblogt.wordpress.com. Wat het u 't meest bevalt! |
 |
| Laatst gelezen |
| The ghost road - Pat Baker > Over shellshock en de effecten daarvan op de levens van Britse soldaten tegen het einde van WOI. |
|
| Pam is .. |
| Reizen . Literatuur . Muziek . Bossen en velden . Eigenzinnig . Schrijven . Gezellige winteravonden . Dansen . Fotografie . Waterman . Blote voeten in het gras . Zeven . Hij . Ogen . Poëzie . Plannen en dromen . Verstrooid . Woorden . Regendruppels op het dak . Gitaar . Klaproos . Lijstjes . Zijn warme armen . Piano . Studeren . Kussens en dikke dekens . Zon op de lakens . Film en theater . Handen . Wijn . Nieuwsgierig . Zwoele zomeravonden . |
|
| Pam's vision on life is .. |
Pam in woorden.
Pam's levensverhalen.
Pam's levensvragen.
Pam's levensvisies.
Pam's dagelijkse belevenissen, maar ook Pam's dagelijkse dromen. Verzonnen waarheid en ware verzinsels. |
|
|
|
Vroeg ontwaken. Zon. Picknick op de graslei. Het zit 'm in de kleine dingen.
|
-
|
27-04-2006, 21:36:53 Pam*
 Reacties (6) |
|
|
That face like a beloved face, known long ago, and lost, and now returned, although I never knew him before, although he is a stranger, still that face which I have always loved before I ever saw it so that to see him is to remember, although I do not know who it is I then remember, except it might be the vague, imaginary face of desire.
Angela Carter
|
| -
|
15-04-2006, 13:48:39 Pam*
Reacties (2) |
|
|
Soms merkt een mens, zomaar tussen een van de duizende stappen op deze planeet, al lachend op - 'hoe toevallig is dat nu toch'. Welnu, dat vraag ik mij ook af. Hoe toevallig zijn de dingen die we ervaren? Die we leren, weten, denken, voelen. Wat we gewaar worden, wat we ontdekken - ja, zelfs onze talenten. Hoe toevallig is het toeval en wat noem jij het toeval?
Veel herinner ik me niet meer, van die eerste en laatste ontmoeting. Je schoenen waren afgesleten, je haren ongekamd. En je ogen vertelden me, wat ik niet kan begrijpen. Zoveel verhalen bestaan, waarin één eenvoudige blik wonderen doet en levens verteld. Waarin mensen elkaar vinden en herkennen, in elkaars armen vliegen en hartverwarmende banden zijn gesmeed. Maar ik heb geen sprookjesachtige verhalen over romantische lotgevallen. Ik heb geen puzzelstukjes die op hun plaats vallen, als was het gouden regen uit het land achter de regenboog. Al wat er is, is een blik waarvan ik na jaren de woorden nog steeds niet kan lezen. De herinnering van een moment, een beeld in mijn hoofd - zonder begrip. Misschien is het wel dat zoeken naar antwoorden en begrip wat mijn onderbewuste wakker houdt. Wie weet. Wie niet.
Nog steeds zijn wij wij, en we weten niet waarom. Niets zegt ons dat het zin heeft - de praatjes, de stemmen. Onze blikken hebben nooit meer met elkaar gesproken. We hebben ze nooit weer de kans gegeven. Om eerlijk te zijn, ik heb er zelfs niet meer aan gedacht. De woorden die trilden langs onze stembanden, of voor onze ogen, dat is van ons, dat is alles. Maar waarom dan zijn wij nog waar we nu zijn?
En ik wou dat je wist. De dingen die ik denk, als ik over de groene velden kijk. De dingen die ik droom, als ik niet meer weet wie ik ben. De dingen die ik weet, als ik je stem hoor. En ik wou dat ik wist. De dingen die ik wil. De dingen die jij bedoelt. Het plan. Het plan van deze wereld, het plan van dit leven. Waarom de dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Waarom ik hier zit, denk voel en alles neerschrijf. Ik weet, er is een doel. Voor alles. Gebeuren zal wat gebeuren moet, en de muziek die jij maakt, de woorden die uit mijn pen stromen - ze komen van dezelfde eenheid.
|
| -
|
14-04-2006, 19:46:59 Pam*
Reacties (5) |
|
|
Een boerderij. Broeiend hete dagen, trillende zonnestralen en een stoffige oprit. Afgemat gras, platgestapt, uitgedroogd - groene vlakken met verschroeid geel en zanderige vlekken. Een rommelig rood huis, de ramen afgewerkt met donker hout. Verlaten kinderspeelgoed - een plastic emmer, een peuterfietsje - hebben de laatste drie zomers én winters in de tuin doorgebracht, roerloos. Verkleurd, afgeschoten en wachtend - op een nieuw verleden?
Op de drempel zit een vrouw, blote voeten en een lichte witte jurk. Donker haar - haar geboorteplaats was niet daar, in het Amerikaanse plattelandsstadje, waar ze in de warme middagzon voor haar huis zit, maar in het Mediteraanse Europa - 'lang geleden', zegt ze steeds weer. Ze is van middelbare leeftijd, een moeder, maar haar kinderen zijn nergens te bespeuren.
Een groene truck komt de oprit opgereden. Rammelend door de oneven weg, en de jaren. Met een kort klagende motor komt hij tot stilstand. De deur zwaait open - een man. Zilvere schittering in het haar, een vriendelijke blik en wijze lijnen langs mond- en ooghoeken. Ze stapt op hem toe en leidt hem binnen, het huis in.
De oude keukentafel is geel. Het is koeler binnen, maar nog steeds warm. De fotos liggen verspreid op de tafel. Herinneringen, op over langs door elkaar. Hierna, weldra, binnenkort -een kunstenaar blijft nooit lang- zullen dit de enige tastbare bewijzen zijn van deze dagen. De beelden zijn magisch -ze kijkt naar de paarse zonnestralen in het water- , bijna net zo mooi als de tijden zelf. 'En nogmaals is bewezen dat dit zijn talent en leven is', bedenkt ze. Hoe hij het leven weet te vatten - ja, zelfs mooier maken.
Voldaan liggen ze naast elkaar - haar vreemdeling en zij. De frisheid van de avond valt over hen en het meer, de laatste zonnestralen glijden over het water en toveren de vreemdste kleuren. Kleuren waarvan ze nooit eerder het bestaan wist. Net zoals dit geluk is waarvan ze nooit eerder het bestaan wist. De rust, het gras, het water, de hemel, de gedachten, de intelligentie, het begrip, de sterkte, de kracht, de soepelheid, de tederheid, de genegenheid, de warmte. Het thuiskomen. Thuiskomen bij een onbekende, een vreemdeling op doortocht. Hij draait zicht naar haar toe, strijkt licht langs haar hals en staat dan op om naar het meer toe te stappen. Het klikken van zijn camera's ruist vriendelijk langs de oever. En terwijl ze, op haar rug liggend, nadenkt over geluk en de wereld begint ze zachtjes te zoemen.
|
| -
|
13-04-2006, 23:21:51 Pam*
Reacties (4) |
|
|
Tijdens de dag ontweek ze de uren. In de nacht verloor zij haar zinnen.
Tijdig sluit ik mijn ogen, maar de slaap laat op zicht wachten. Dus ik wacht. En de warmte wacht met mij. Ze nestelt zich in mijn hoofd en lost op wat er ook over die gedachten ligt, wat ook maakt dat ik voortleef zonder stil te staan. Vermoeidheid maakt me gewillig, zonder tegenstribbelen zal ik luisteren. Stiekem heb ik me bij Vladimir en Estragon gevoegd; is het wel op deze plaats, op dit tijdstip dat de slaap zou komen? Ik moet me vergist hebben.
Het gele licht gaat weer aan, de kamer is weer daar. Maar het lijkt erop dat iedereen weg is. Hoe kunnen zij vinden wat ik zoek? Alleen en teleurgesteld zit ik op de stoel, en bedenk wat ik nu doen zal. Hoe dikwijls beslist een mens in het leven wat best is? Volgen of tegenstribbelen - groen of geel - appel of thee? Van een van de stapeltjes neem ik het bovenste boek. De letters vertellen me mooie verhalen en vergezellen me op dit verlaten uur. Ik zou meer moeten lezen.
Maar een lichaam is van vlees en bloed, en mijn ogen lijden onder het feit dat de slaap ons vanavond achteloos voorbijliep. Ik maak mezelf onecht voedsel, soep uit pak - zie je hoe vreemd wij deze wereld maken? Mijn maag was leeg en warm vocht vult, terwijl mijn smaakpapillen verbranden. Stop. Er is tijd genoeg. Uren om op te vullen. Niet vergeten.
Piano vult de lucht, en ik denk aan hoe ik later, in het midden van de grote lege kamer, in het witte zonnelicht dat door de grote ramen valt achter de gitzwarte vleugel zal zitten, in een witte jurk, haren los op de schouders, voeten bloot. En ik denk hoe groen het gras buiten zal zijn en hoe rood de blos op mijn wangen. En hoe vrij het leven zal worden. En wanneer ik ga leren piano spelen. Ik denk over het lichte rieten mandje in de hoek en hoe het vanaf nu mijn lievelingsobject in deze kamer zal zijn. Ik denk aan de Indianen, en besluit meer over hun gewoonten en geleden pijnen te weten te komen. Ik hoor de stem en de heesheid erin en bedenk dat ik ooit deze jongen moet leren kennen. Ik denk over de vele boeken die ik lezen wil, de vele plaatsen die ik zien wil, de vele mensen die ik wil leren kennen. Ik denk over de vele namen en muziek die mij nog onbekend zijn en vraag me af hoe laat de zon zal opkomen.
Ik ga weer op zoek naar woorden en vind meer dan ik durfde hopen. Ik vond de woorden die ik nodig had. Er zijn teveel dingen waarvan ik weet heb, maar die ik net niet vergeten ben. Ik heb die adem nodig, om het stof eraf te blazen. Op te glanzen. Bovendien zijn er nog meer dingen waarvan ik geen weet heb. En eens te meer wens ik dat ik geboren was in een tijd waarin de mensen tijd hadden om elkaar te vinden. Geen verstopplaatsen, noch voor de medemens, noch voor de tijd - of je het nu wilt of niet. Maar geboren word je in je eigen tijd, en dus zal ik straks naar buiten gaan en de zon tegenmoet stappen. Een lichtgele jurk, blanke enkels, barvoets. Een nieuwe dag, een nieuwe tijd. Een goede morgen.
|
| -
|
12-04-2006, 05:05:48 Pam*
Reacties (2) |
|
|
' For not infrequently there is no element of the voluntary in clowning. Often, d'you see, we take to clowning when all else fails. Under these inpenetrable disguises of wet white, you might find, where you to look, the features of those who were once proud to be visible. You find there, per example, the aerialiste whose nerve has failed; the bare-back rider who took one tumble too many; the juggler whose hands shake so, from drink or sorrow, that he can no longer keep his balls in the air. And then what is left but the white mask of poor Pierrot, who invites the laughter that would otherwise come unbidden.
' The child's laughter is pure until he first laughs at a clown. '
The great white heads around the long table nodded slowly in acquiescence.
' The mirth the clown creates grows in proportion to the humiliation he is forced to endure,' Buffo continued, refilling his glass with vodka. ' And yet, too, you might say, might you not, that the clown is the very image of Christ.' With a nod towards the midly shining icon in the corner of the stinking kitchen, where night crawled in the form of cockroaches in the corners. ' The despised and rejected, the scapegoat upon whose stooped shoulders is heaped the fury of the mob, the object and yet - yet! also he is the subject of laughter. For what we are, we have chosen to be.
' Yes, young lad, young Jack, young First-of-May, we subject ourselves to laughter from choise. We are the whores of mirth, for, like a whore, we know what we are; we know whe are mere hirelings hard at work and yet those who hire us see us as beings perpetually to play. Our work is their pleasure and so they think our work must be our pleasure, too, so there is always an abyss between their notion of our work as play, and ours, of their leisure as our labour.
...
' There is a story told of me, even of me, the Great Buffo, as it has been told of every Clown since the invention of the desolating profession,' intoned Buffo. ' Told, once, of the melancholy Domenico Biancolete, who has the seventeenth century in stiches; told of Grimaldi; told of the French Pierrot, Jean-Gaspard Deburau, whose inheritance was the moon. This story is not precisely true but has the poetic truth of myth and so attached itself to each and every laughtermaker. It goes thus:
' In Copenhagen, once, I had the news of the death of my adored mother, by telegram, the very morning on which I buried my dearly beloved wife who had passed away whilst bringing stillborn into the world the only son that ever sprang from my loins, if "spring" be not too springhtly a word for the way his reluctant meat came skulking out of her whomb before she gave up the ghost. All those I loved wiped out at one fell swoop! And still at matinee time in the Trivoli, I tumble in the ring and how the punters bust a gut to see. Seized by inconsolable grief, I cry: "The sky is full of blood!" And they laughed all the more. How droll you are, with the tears on your cheeks! In mufti, in mourning,some long bar between performances, the jolly barmaid says; "I say, old fellow, what a long face! I know what you need. Go along to the Trivoli and take a look at Buffo the Great. He'll soon bring your smiles back!"
' The clown may be the source of mirth, but - who shall make the clown laugh?'
Angela Carter
|
| -
|
11-04-2006, 21:52:09 Pam*
Reacties (2) |
|
|
Waar ik van houd?
Staren naar de wolken in de verte,
aan het einde van het land.
Tussen de zwijgzame bomen zitten, hele dagen lang.
Doordrongen van de ochtendkilte, leven
tot ik onder de grijze sterrenhemel naar het warme huis stap.
|
| -
|
11-04-2006, 12:41:23 Pam*
Reacties (4) |
|
|
Therefore each saw himself as the hero of the story, when the truth might turn out to be that he's the villain, or the coward.
John Barth
|
| -
|
10-04-2006, 01:51:07 Pam*
Reacties (4) |
|
|
Hoe oneindig is de wereld
Zo veel te zien
Zoveel te voelen
Beleven
Leven
Te veel om te schrijven
Lezen
Inbeelden
Dromen
|
| -
|
07-04-2006, 14:20:21 Pam*
Reacties (6) |
|
|
De zon scheen brandend door het glas, duwde zachtjes tegen de lakens. Het vele licht prikte achter haar oogleden en slaperig keerde ze om op haar kussen. Beelden van groene weilanden, lange waslijnen boordevol fris witgoed, lachende moeders, kinderen bij de sloot die stralend papieren bootjes te water laten en sterke, naar zwoegende uren ruikende vaders komen haar voor de geest. Blaffende honden en grote stenen huizen, bekende buren en vertrouwde dorpspastoors, stiekem verliefde tieners en wijze grootouders. De strenge straffen in de dorpsschooltjes, maar de vele vrije uren in de natuur - spelend geluk, vrij. Een glimlach krult om haar lippen en stilletjes blijft ze met gesloten ogen liggen, maakt de wereld wijs dat ze slaapt - terwijl ze droomt van nooit terugkerende tijden.
|
| -
|
07-04-2006, 00:25:55 Pam*
Reacties (2) |
|
|
Ik verloor het vertrouwen in mijn eigen handelen. Ik was onstandastig, onzeker. Hoe ouder ik werd, des te groter was het materiaal dat je als bewijs voor mijn waardeloosheid kon aandragen, langzamerhand kreeg je in zekere zin werkelijk gelijk.
Franz Kafka
|
| -
|
05-04-2006, 23:08:36 Pam*
Reacties (4) |
|
|
Het is verwonderlijk hoeveel soorten mensen van poëzie houden.
Het is vewonderlijk hoe snel de avond valt.
|
| -
|
04-04-2006, 16:24:34 Pam*
Reacties (1) |
|
|
Aantal bezoekers op dit moment aanwezig:
[ The bucket list ]
> Over lijstjes en omgaan met de dood/je eigen aangekondigde dood. Wat lichtzinnig, maar het reizen om de wereld werkt inspirerend :)
|
Vorige pagina 
