Ik stond roerloos in een storm, die van binnen kwam. Een ogenblik hoorde ik de volkomen stilte, waaruit geheel het huis op die stond was gebouwd en waarin Claudia kon liggen luisteren. Deze gedachte was de steun, waaraan ik mijn woede beheerste. Nochtans, een oneindige spijt vervulde mij en tevens een hunkering van dorst en lust. Ik kon niet geloven, dat ik haar niet plooien zou naar mijn wil. Een vlaag van geprikte hoogmoed stijfde mij  bovendien. Ik deed een paar stappen, opende de gangdeur en fluisterde berekenend en trots: 'Ik weerhoud u niet!'

Zij verroerde niet, een hele poos. Zij streelde mij met een beklagende blik. Dan ging zij de deur sluiten. Ik had mij in een fauteuil laten neerzinken. Zij kwam naar mij toe, knielde neer, verborg haar hoofd in mijn schoot en brak in stille snikken los. Zo stortte het verzet ineen, docht mij. Een onuitsprekelijke vreugde vervulde mij, ofschoon ik haar weekheid verafschuwde. Een ogenblik liet ik aan haar aandoening respijt. Zij hief haar hoofd op, richtte de blik van twee gekwelde ogen op mijn gezicht, dat ik voelde gloeien. 'Karel, zijt  gij waarlijk gelovig?'

Zij had toonloos gesproken, zonder ironie of verwijt. Verschrikkelijk verveeld, wilde ik van haar vraag niet weten. Al mijn krachten waren trouwens gestrekt naar een doel van wellustig genot. Haar bleek aangezicht stond kalm geschoven tussen mij en haar begeerlijke gestalte. Ik kon het niet aanzien, sloeg de blik neer. Zonder een uitvlucht te zoeken boog ik naar haar en met een wilde gretigheid nam ik haar mond. Zij liet mij onverschillig lippen.

'Bij God!' riep ik dof uit op de toon van brutale heerser. 'Weet ge ten slotte wel wat ge wilt?'

Uit haar diepste wezen kwam haar verontwaardiging in opstand: 'Ja, ik weet het! Ik wil weten of ge waarlijk gelovig zijt. Uw handen, uw ogen, geheel uw verlangen verslindt mij. Ge betovert mij. En nochtans, als ik sympathie voor u heb, mag ik niet zeggen dat ik u liefheb. Neen, ik heb u niet lief!'

Gepijnigd vatte ik haar polsen. 'En uw spelen met mij? En uw strelingen? En uw zoenen? Heeft dat allemaal geen zin?'

'Jawel, jawel!' gaf zij toe in een smartelijke glimlach. 'Als dat u recht geeft...' en in een plotseling beven voltooide zij niet.

Was dat de opperste berekening van de vrouw? Uit gans haar houding sprak de onderworpenheid om mij te ondergaan, als ik voor geen gewetensbezwaren week. Ik liet haar handen los.

Maurice Roelants

Duffe warmte blijft in mijn kamer hangen. De dag weet zelf nog niet echt wanneer ze eindigen moet en de vogels kruipen pas laat in hun nest.  De eerste zomeravond, laten we er samen van genieten.

En het is Van Morrison die dat wat ik probeerde te verwoorden al lang verwoord had : 

     'And the sunlight shining through the crack in the window pane
     numbs my brain'

Asking the cops, everywhere I go -
" Have you seen dignity ? "

Bob Dylan

Het dreigt een even mooie zomer te worden als enkele jaren geleden, als de tijd van gevoelens die je daarna steeds weer achterhaalden, als de zonnige wending in je leven. En het kriebelt al in je buik.

Misschien zijn de dingen die je deed niet redenen tot twijfel en piekeren, maar dat wat je eigenlijk altijd al wilde doen - maar dan zonder de remmingen.

De anderen zien mij nooit. Alleen de voorstelling van iets dat ik voor hen moet zijn. Een cliché.
Daarom, tot jou, bekijk mij goed, bekijk mij heel nauwkeurig, betast me heel diep en weet op het laatste als mijn blik breekt, en het deinen met een bevende trek ophoudt, dat niets in jouw herinnering of toekomst aan mij te herkennen is.

Monica Van Paemel

woorden waren altijd daar
beschreven op papier, dat ik bemin
en de pen, hard in mijn hand
bleek en kil - strak breekbaar vel


mijn hart op karton van zoete letters
- strijders aan het front
van verwarring, tesamen
in het donkere woud - in zinnen

vingers, met vastbesloten passen
dwalend door het witte labyrint
de uitgang is de waarheid
en troosteloosheid, donkerrood


zinderen van onzichtbaarheid

Is niet elke dichter te vatten
in vijf woorden?
of tien, misschien