Bij nader inzien is het lied dat ik gisteren op m'n blogje plaatste veel toepasselijker dan ik erbij gedacht had.

Eigenlijk had ik er helemaal niet voor gekozen omwille van relaties met huidige gebeurtenissen, gedachten, gevoelens in mijn leven. Het wordt hier voor jullie allen afgespeeld omdat ik eerst en vooral een enorm gevoel van respect heb voor en houd van de heer Bob Dylan. Dan natuurlkijk ook omdat het lekker klinkt en ook - moet ik toegeven - omwille van het toeval (maar dan nog; bij wat heeft het toeval niet ook wat zeggen ? ) - het speelt hier ook omdat het nu eenmaal toevallig mijn pad kruiste.

Al dagen zijn spanning en veel te veel (belangrijke) dingen zich gezellig tesamen op mijn schouders komen nestelen en laat me u vertellen, ze beginnen enorm door te wegen. Ik ga niet klagen, ik ga niet zagen - iedereen die de eer heeft te mogen ademen kent wel zo'n periodes. Ik ga niet klagen, ik ga niet zagen - maar af en toe zal ik breken. Vandaag is (was) één van de zwaardere dagen. Zo'n tijd doet je tastend rijken naar de Anderen, maar hoe dikwijls moet een mens niet vaststellen dat, hoe graag de anderen je ook mogen zien, je er dikwijls doodalleen voor staat in het Leven - de medemensen zijn nu eenmaal ook maar mensen. Tijden als de deze, dagen als vandaag - het moment om iemand "Come in, I'll give you ... shelter from the storm" te horen zeggen.

You take good care of yourself, dear candy canes.

En als ik jullie wat ongerust stel omwille van de neerslachtigheid in dit bericht,

laat me die ongerustheid dan dadelijk opheffen;

don't worry, I'm gonna be okay :)

Like I said; iedereen moet er wel eens door.

En als jij op dit moment lichtere tijden kent; besef, koester en geniet.

Weinig zo mooi als dronkenschap en geluk,

dus ik vraag je ervan te drinken - zoveel je kan.

Tot vlug!

Liefs,

Pam

She takes just like a woman,
she makes love just like a woman
and she aches just like a woman -
but she breaks just like a little girl.

                                 - Bob Dylan

Liefste, liefste candy canes

Uit de ruime zee van tijd; een woordje van Pam. Ik moet zeggen, het is minstens een tikkeltje hartverwarmend vragende en af en toe zelfs bezorgde reacties te lezen. Mijn geweten werd dan ook een beetje zenuwachtig, wetende dat ik daar schuldig aan ben. Vergeef het mij, maar de laatste tijden heb ik mijn leven in de wereld van computer en internet noodgedwongen even stopgezet. Maar ik ben wel degelijk nog in leven [alhoewel sinds enkele dagen geveld door te hoge koorts - en sommigen onder jullie zullen weten dat dit erg slechte timing is voor mij]. Mijn mogelijkheid tot computergebruik is nog steeds erg beperkt, sinds de laatste ademtocht van dat vorige geval. Nu, in enkele weken zal daar weer verandering in komen en bijgevolg zullen jullie dan weer volop Pam - postjes mogen verwachten, of dat nu een goed iets is of niet .. ;)

Tot dan, mijn liefste candy cane children, zou ik zeggen; enjoy your days.

Liefs,
Pam